Cechy projektu to: badawczy charakter, pytania postawione przez dzieci lub nauczyciela, pytania pojawiające się w trakcie wspólnej pracy, działania ukierunkowane tak, by znaleźć odpowiedzi ( projekt realizuje zwykle niewielka grupa dzieci, czasami cały zespół, ale może też być pojedyncze dziecko). Metoda ta polega na wykonywaniu przez dzieci zadań w szerszym zakresie , samodzielnym formułowaniu tematu i poszukiwaniu rozwiązania.
Przygotowanie – wybór tematu, sprawdzenie możliwości organizowania badań, ustalenie związku z programem rocznym
* I faza – rozpoczęcie projektu- rozmowy z dziećmi, zabawy, ustalenie poziomu wiedzy dzieci, postawienie pytań, stworzenie siatki pojęciowej

 *II faza – rozwinięcie projektu- badania terenowe, współpraca z ekspertami, praca w małych grupach, eksperymentowanie

*III faza – podsumowanie projektu- podsumowanie przyrostu wiedzy, podzielenie się z innymi *Ewaluacja

• Znaczenie metody dla dziecka:
  Pomaga stworzyć zintegrowany zespół, w którym dzieci przez pracę w grupie uczą się rozwiązywania problemów, aktywnego słuchania, skutecznego komunikowania się, a także zdobywają poczucie własnej wartości.
• Wdraża dzieci do planowania oraz organizowania swojej pracy, a także do dokonywania samooceny. Podczas projektu praca odbywa się w indywidualnie ustalonym czasie i tempie.
• Metoda taka umożliwia doświadczenie solidarności oraz radości ze wspólnego wysiłku, a także poczucie identyfikacji z zadaniem, które pozwala przezwyciężyć konflikty między jednostkami.

Sensoplastyka® to marka zajęć rozwojowych dla dzieci w wieku od 0 do 100 lat. Celem metody jest wspieranie rozwoju kompetencji intra i interpersonalnych poprzez odpowiednie przygotowanie przestrzeni oraz oparcie procesu twórczego na podejściu coachingowym. Materiały sensoryczne na zajęciach opierają się tylko i wyłącznie na wykorzystaniu 100% bezpiecznych produktów spożywczych.

 Znaczenie metody dla dziecka:

• Wspomaga budowanie świadomości ciała i przestrzeni, rozwoju poznawczego, wspiera rozwój mowy, usprawniania ruchowo;
• Wspiera samodzielność;
• Uwalniania naturalną ekspresję twórczą, uczy czerpania satysfakcji z kreatywnego działania
• Wzmaga doświadczanie sukcesów w realizacji swoich pomysłów;
• Wspiera aktywności odpowiadające za wprowadzenie zmian i ulepszeń
• Wspiera wychodzenie ze schematów;
• Daje możliwość poznania nowych form wyrazu i działań artystycznych;
• Uczy współdziałania i wzajemnej pomocy w celu osiągnięcia zamierzonych planów;
• Pielęgnuje krytyczne i świadome spojrzenie na rzeczywistość, która skutkuje innowacyjnością w działaniu

DRAMA to metoda nauczania i wychowania sprzyjająca wszechstronnemu rozwojowi uczniów i przygotowująca ich do odgrywania ról społecznych w zmieniającej się rzeczywistości.  Dzięki odwoływaniu się do indywidualności każdej jednostki, sprzyja wydobywaniu i rozwijaniu najbardziej pożądanych cech osobowości człowieka. Rozwija samodzielność w myśleniu i kreatywność zarówno uczestników, jak i prowadzącego zajęcia, kształci umiejętność nawiązywania dialogu, a także aktywność emocjonalną, pozwala samodzielnie dochodzić do wiedzy.
Drama polega na wczuwaniu się w role, na improwizacji, która angażuje ruch, gest, mowę, myśli i uczucia. Drama uczy rozumienia siebie i innych na poziomie emocji i uczuć.

Znaczenie metody dla dziecka:

• Rozwija wiarę w siebie i własne możliwości;
• Drama jest metodą rozwoju osobowości poprzez rozwijanie wyobraźni i wrażliwości, uczenie twórczej aktywności, kształcenie umiejętności współpracy z innymi ludźmi, prowadzi do pobudzenia harmonijnego rozwoju;
• Kształci postawę otwartości i kreatywności; wspomaga indywidualny rozwój dziecka; rozwija i wzbogaca słownictwo;
• Dzieci uczą się analizować różne reakcje: pozytywne, negatywne, jednocześnie dokonują korekty zachowań.

Kodowanie to przetwarzanie informacji na kod. Oznaczanie czegoś umownymi znakami zawierającymi określone informacje. Programowanie ma sprawić, że dana aplikacja lub wybrane urządzenie będą bezbłędnie wykonywać postawione przed nim zadania.

 Znaczenie metody dla dziecka:

• Rozwija kompetencje miękkie u dzieci (np. autoprezentacji, logicznej argumentacji);
• Nauka logicznego myślenia i nauka pracy zespołowej;
• Kształtuje u dzieci dobrych nawyków cyfrowych oraz upowszechnianie wiedzy na temat bezpiecznego korzystania z nowoczesnych technologii;
• Rozwija umiejętności matematyczne, uczy stosowania zasad i schematów;
• Rozwija umiejętności kreatywnego myślenia.

Pedagogiczny system kształcenia i terapii, który jest zbiorem różnorodnych technik i metod pracy z dzieckiem wykorzystujących naturalny ruch organizmu w procesie uczenia się. EPR wykorzystuje naturalny, spontaniczny ruch organizmu. Człowiek rusza się, a więc przez ruch uaktywnia zmysły dzięki którym poznaje otaczający go świat. Istotą tych zajęć jest stworzenie dziecku sytuacji edukacyjnych, w których na miarę swoich możliwości osiągnie ono optymalny poziom rozwoju intelektualnego, społecznego, emocjonalnego i fizycznego. Według tej metody zintegrowany sposób uczenia się zapewnia tylko ruch. To właśnie ruch wzmacnia koncentrację, ponieważ dotlenia mózg. Dzieci nie poruszają się dla samego ruchu, ale dlatego, aby stworzyć nową jakość w doświadczeniu, którego efektem jest praca plastyczna, techniczna, czasami w pełni artystyczna impresja budująca w dziecku poczucie sukcesu i samorealizacji. Istotą tej metody jest wykorzystywanie origami i innych form plastycznych.

Znaczenie metody dla dziecka:

• Usprawnia motorykę małą poprzez kreślenie znaków grafomotorycznych;
• Zdobywa umiejętność składania papieru według zasad origami;
• Rozwija koordynację wzrokowo-ruchową i umiejętność współpracy w grupie;
• Pomaga w odreagowaniu stresów i niepowodzeń;
• Zwiększa poczucia własnej wartości, daje poczucie sukcesu i zaspokaja potrzebę ruchu.

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne ma na celu rozwijanie za pomocą ruchu świadomości własnego ciała i otaczającej nas przestrzeni, usprawnianie ruchowe, a ponadto dzielenie przestrzeni z innymi osobami oraz nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu za pomocą ruchu i dotyku. Warunkiem prowadzenia zajęć jest zabawowa, radosna atmosfera, możliwość osiągania sukcesu w każdym ćwiczeniu i wspólna satysfakcja z pokonywania trudności.

Znaczenie metody dla dziecka:

• Stymuluje rozwój emocjonalny, społeczny i poznawczy;
• Umożliwia poznanie swojego otoczenia i uczy się czuć w nim bezpiecznie, dzięki czemu dzieci otwierają się na twórcze działanie i nawiązują relacje z innymi osobami;
• W sferze biologicznej kształtuje zdrową, sprawną fizycznie i odporną na negatywne wpływy środowiska jednostkę, doskonaląc funkcjonowanie poszczególnych układów i narządów.
• W rozwoju psychicznym i społecznym stymuluje kształtowanie się cech niezbędnych w życiu dorosłym, takich jak: równowaga emocjonalna, odporność na stresy, umiejętność psychicznej adaptacji do zmieniających się warunków. 
• Sesje ruchowe kształtują ponadto takie cechy, jak: poczucie odpowiedzialności, zdyscyplinowanie, wytrwałość w pokonywaniu trudności, sprzyjają przyswajaniu norm społecznych; 
• Aktywność ruchowa wzmaga procesy myślowe oraz przyczynia się do: doskonalenia spostrzegania wzrokowego i zdobywania doświadczeń ruchowych w zakresie statyki i dynamiki, kształtowania wyobraźni przestrzennej oraz rozumienia pojęcia czasu, zdobywania umiejętności analizy i syntezy wzrokowej oraz oceny stosunków ilościowych i przestrzennych.

Aktywne słuchanie muzyki według metody Batii Strauss polega na tym, iż dzieci słuchając wykonują proste ruchy rytmiczne siedząc lub proste ruchy taneczne proponowane przez nauczyciela. W przypadku dzieci młodszych wykonywane ruchy są proste, ilustrujące krótkie opowiadanie związane z każdym utworem muzycznym. Metoda dopasowuje dziecięcą aktywność ruchową, taneczną i instrumentalną do dzieł muzyki klasycznej a przez to stwarza dzieciom możliwość zabawy z muzyką. Słuchanie muzyki metodą Batii Strauss integruje różne formy aktywności: słuchanie, granie, tańczenie i śpiewanie z elementami pantomimy, dramy czasem różnych form plastycznych.

Znaczenie metody dla dziecka:

• Sprawia, że muzyka staje się lubiana i chętnie słuchana, w prosty i zrozumiały sposób przybliża różne rodzaje muzyki;
• Stwarza możliwość zabawy z muzyką;
• Pozwala czerpać z muzyki to co najlepsze: piękno, wrażliwość, pomysłowość, muzykalność;
• Uruchamia wyobraźnię muzyczną i kształtuje wyobraźnię dźwiękową;
• Daje możliwość wystąpienia w roli współwykonawcy, artysty i swobodę w zamianie ról, jakie mają pełnić dzieci w utworze muzycznym
• Dzieci podczas aktywnego słuchania łatwo przyswajają muzykę, obcują z nią i czerpią z niej: piękno, wrażliwość, pomysłowość, muzykalność, uruchamiają wyobraźnię oraz pokonują nieśmiałość.

Zawartość przełącznika

Integracja Sensoryczna (SI) to proces organizowania i przetwarzania bodźców zmysłowych, które docierają do mózgu poprzez zmysły: dotyk, wzrok, słuch, węch, smak, propriocepcję (czucie głębokie) oraz układ przedsionkowy (zmysł równowagi). Metoda Integracji Sensorycznej została opracowana przez Jean Ayres i jest wykorzystywana do wspierania dzieci z trudnościami w przetwarzaniu sensorycznym.

Podstawowe założenia metody:

1. Neuroplastyczność mózgu – Mózg ma zdolność do adaptacji i uczenia się poprzez odpowiednie bodźce sensoryczne. Systematyczna terapia może poprawić integrację bodźców i funkcjonowanie dziecka.

2. Hierarchiczna organizacja układu nerwowego – Integracja sensoryczna rozwija się stopniowo, a prawidłowe przetwarzanie bodźców jest podstawą dla wyższych funkcji, takich jak koordynacja ruchowa, koncentracja, mowa i emocje.

3. Znaczenie podstawowych systemów sensorycznych – Układ przedsionkowy (równowaga), proprioceptywny (czucie własnego ciała) i dotykowy są fundamentem prawidłowego funkcjonowania organizmu i rozwoju dziecka.

4. Wpływ SI na codzienne funkcjonowanie – Trudności w integracji sensorycznej mogą objawiać się m.in. nadwrażliwością na bodźce, problemami z koordynacją, trudnościami w koncentracji czy opóźnieniem rozwoju mowy.

5. Zabawa jako podstawa terapii – Terapia SI odbywa się w formie zabawy, co zwiększa zaangażowanie dziecka i pozwala na spontaniczne reakcje sensoryczne.

6. Indywidualizacja terapii – Każde dziecko ma unikalne potrzeby sensoryczne, dlatego terapia jest dostosowywana do jego możliwości i trudności.

7. Aktywne zaangażowanie dziecka – Terapia SI opiera się na aktywnym udziale dziecka w zadaniach, co pomaga w lepszym przetwarzaniu bodźców i poprawie funkcjonowania w codziennym życiu.

Metoda SI stosowana jest w terapii dzieci z zaburzeniami rozwojowymi, autyzmem, ADHD, trudnościami w nauce oraz innymi problemami sensorycznymi. Regularne zajęcia wspierają rozwój i poprawiają jakość życia dziecka. 😊

Dziecięca matematyka to koncepcja wspomagania rozwoju umysłowego dzieci wraz z edukacją matematyczną realizowana tak, aby zapewnić dzieciom sukcesy w nauce. Istotą wspomagania rozwoju jest mądrze organizowany proces uczenia się dzieci. Najważniejsze są osobiste doświadczenia dziecka stanowią one budulec, z którego dziecięcy umysł tworzy pojęcia i umiejętności. Obejmuje treści od orientacji przestrzennej przez rytmy, liczenie, kształtowanie pojęcia liczby po mierzenie długości, mierzenie płynów po klasyfikację i konstruowanie gier.

Znaczenie metody dla dziecka:

• Wspomaga rozwój myślenia i hartuje dziecięcą odporność;
• Pomaga w tworzeniu pozytywnych warunków do harmonijnego rozwoju intelektualnego dziecka;
• Wspiera rozwój wszystkich dzieci, czyli tych zdolnych, jaki i tych które rozwijają się wolniej;
• Kształtuje u dzieci przyjazne nastawienia do uczenia się, w tym zdolności do podejmowania wysiłku intelektualnego;
• Konstruuje wiedzę w taki sposób, aby przedszkolak mógł osiągnąć swoim umysłem wiedzę matematyczną oraz ją wykorzystać;
• Wychowuje dzieci w pozytywnym nastawieniu do dorosłych i dzieci, aby dobrze wiodło im się wśród innych;
• Rozwija zdolności matematyczne i przygotowuje do nauki szkolnej.

Masażyki, czyli rodzaj zabawy opartej na masażu, forma ćwiczeń relacyjnych, dotykiem bowiem karmi się mózg i serce. Masować można rękami, gąbeczkami, piłkami, koralami, woreczkami sensorycznymi itd. Te same masażyki można wykonywać na różne sposoby, wykorzystując różne materiały oraz różnicując siłę dotyku.

Znaczenie metody dla dziecka:

• Dzieci często masowane są bardziej przyjacielskie, odporne na stres, w mniejszym stopniu podatne na choroby;
• Pogłębia więź dziecko-rodzic, dziecko terapeuta/ opiekun itp.,
• Kształtuje orientację we własnym ciele, dostarcza bodźców, wpływa relaksująco, odprężająco i uspakajająco

Każdy człowiek spontanicznie wyraża swoje emocje. Wyrażanie przeżyć emocjonalnych warunkuje prawidłowy rozwój, przyczynia się do utrwalania cenionych u dzieci postaw aktywnych. Na takich podstawach zbudował swój program muzyczno – wychowawczy Carl Orff. Cechą systemu C. Orffa jest oparcie się na tezie, że etapy rozwoju dziecka, a potem dorosłego człowieka, są podobne do rozwoju kultury ludzkości. Uznanie dziecięcej potrzeby radości, ruchu, twórczego doświadczania, ekspresji sprawia, że najsłuszniejsze wydaje się rozpoczynanie kontaktów dzieci z muzyką od muzyki elementarnej i rozwijanie muzykalności w sposób, w jaki przez wieki rozwijała się kultura muzyczna ludzkości. Orff wychodzi od zabawy muzycznej, na którą składa się ruch – gest – taniec – muzyka – słowo.Przy metodzie Carla Orffa najczęściej sięga się po grę na instrumentach, ruch przy muzyce oraz tworzenie muzyki, rzadziej wykorzystuje się śpiew i słuchanie muzyki. Metoda Orffa stawia na rozwijanie naturalnej muzykalności dzieci od najmłodszych lat. Dzieci rytmizują imiona, zabawki, kwiaty i inne przedmioty, a także tworzą melodie do zrytmizowanych tekstów.

Znaczenie metody dla dziecka: 

• Dzieci uczą się nie tylko grać na instrumentach, ale także wyrażać się poprzez ruch i improwizację;
• Rozwija naturalną dziecięcą muzykalność;
• Rozwija ekspresję wykonawczą, improwizację;
• Dziecko odkrywa piękno muzyki w sposób kreatywny i pełen radości

Integracja odruchów ustno – twarzowych oraz Integracja odruchów dynamicznych i posturalnych